فرماند هان نظامی جمهوری اسلامی مدام ادعا می‌ کنند که توانمندی‌ های پنهانی در اختیار دارند که به آن‌ها اجازه می‌ دهد در یک جنگ طولانی‌ مدت دوام بیاورند.

چهره‌های تندرو، از جمله احمد وحیدی، فرمانده سپاه پاسداران، بر پایه یک فرض خطرناک درباره جنگ‌های مدرن تصمیم‌گیری و برنامه‌ریزی می‌کنند.

راهبرد رژیم بر این باور استوار است که آمریکا برای از کار انداختن زیرساخت‌های نهفته در عمق زمین باید مجوز یک حمله هسته‌ای بسیار بحث‌برانگیز را صادر کند.

جمهوری اسلامی حیاتی‌ترین دارایی‌های راهبردی خود را در عمق زمین ساخته است تا از گزند نیروهای هوایی متعارف در امان باشد.

از جمله این اماکن بسیار مستحکم می‌توان به تأسیسات غنی‌سازی اورانیوم فردو و سایت‌های موشکی عظیم در اعماق زمین اشاره کرد.

فرماندهان رژیم تصور می‌ کردند که بدون وارد شدن به فاز جنگ هسته‌ای، دسترسی فیزیکی و حمله به این مراکز حیاتی عملاً غیرممکن است.

تصمیم‌گیران رژیم بر این باور بودند که دکترین پدافند غیرعامل همیشه پاسبان این سازه‌های دفاعی عمیق خواهد بود.

هدفگیری چندگانه با بمب‌افکن بی-۲۱ رِیدر

جمهوری اسلامی سال‌ها توانسته بود ریسک خود را بر اساس تنگنای بزرگی در حوزه آماد و مهمات سنگین آمریکا محاسبه کند.

بمب عظیم ۳۰هزار پوندی جی‌بی‌یو-۵۷ فقط با ناوگان بمب‌افکن‌های رادارگریز بی-۲ اسپیریت قابل حمل بود، که هر کدام ظرفیت حمل تنها دو بمب داشت.

اما زمانی که وزن بمب جی‌بی‌یو-۷۶ با موفقیت کاهش یابد و به ۲۲ هزار پوند برید، می‌توان آن را با ناوگان بمب‌افکن‌های رادارگریز بی-۲۱ رِیدر آینده حمل کرد.

از آنجا که بمب‌افکن بی-۲۱ به احتمال زیاد قادر است در هر عملیات پروازی چند بمب سنگرشکن با خود حمل کند، امکان انجام حملات همزمان علیه چند هدف عمیق در یک مأموریت واحد فراهم می‌شود.

به لطف این پیشرفت شگرف، ناوگان کوچک‌تری از بمب‌افکن‌های رادارگریز آمریکایی می‌تواند یک شبکه کامل سنگرهای زیرزمینی را به صورت همزمان متلاشی کنند.

به جای این که در هر نوبت تنها به یک یا دو هدف حمله شود، بی-۲۱ می‌تواند طی یک مأموریت واحد چندین موضع را مورد حمله قرار دهد.

بنابراین، پنتاگون با جی‌بی‌یو-۷۶ به جایگزین متعارف بسیار موفقی برای بمب‌های سنگرشکن هسته‌ای دست می‌یابد.

با این تحول حیاتی در عرصه فناوری، موانع سیاسی موجود بر سر راه تصویب حمله آمریکا به تأسیسات عمق خاک دشمن به میزان چشمگیری کاهش می‌یابد.

در چنین شرایطی، تصمیم‌گیرندگان برای دستیابی به نابودی کامل سازه‌های هدف، دیگر نیازی نخواهند داشت که از خط قرمز استفاده از یک سلاح هسته‌ای تاکتیکی عبور کنند.

بنابراین، نام‌گذاری رسمی بمب «سنگرشکن جی‌بی‌یو-۷۶؛ نفوذگر نسل آینده»، تهدیدی مستقیم برای کل ساختار دفاعی جمهوری اسلامی به شمار می‌رود.

با درک سیر این تحول از بمب‌افکن‌های تخصصی سنگین تا پلتفرم‌های چندمنظوره و چندکاره، بینش مهمی در مورد چشم‌انداز در حال تغییر امنیت بین‌المللی و راهبردهای بازدارندگی متعارف به دست می‌آید.