پیدایش نیروی پاسخ فوری (آی‌آر‌اِف) ارتش آمریکا به گروه ضربت مشترک استقرار سریع (آر‌دی‌جِی‌تی‌اف) برمی‌گردد.

گروه ضربت مشترک استقرار سریع در سال ۱۳۵۹ تشکیل شد تا ایالات متحده بتواند به بحران‌های خارجی پاسخ بدهد.

این گروه در پی شوک‌های ژئوپلیتیکی دههٔ ۱۳۵۰، انقلاب ایران و تجاوز شوروی به افغانستان، شکل گرفت.

سیاستگذاران به این نتیجه رسیدند که ساختارهای موضع قدرت در آن زمان برای اعمال قدرت جهانی، از جمله در مناطقی مانند خاور‌میانه، کافی نبوده است.

در زمان تشکیل، گروه ضربت مشترک استقرار سریع نیروهای خود را از ارتش، نیروی دریایی، سپاه تفنگداران دریایی و نیروی هوایی می‌گرفت و آنها را برای اعزام سریع سازمان‌دهی می‌کرد.

اصلاحات دفاعی و الزامات رو به تحول باعث شد این ساختار اولیه تغییر کند. گروه ضربت مشترک استقرار سریع ادغام و در نهایت به نیروی پاسخ فوری تبدیل شد.

نیروهای رزمی قابل استقرار

نیروی پاسخ فوری امروز نیز بر همان بنیان تأمین نیروهای رزمی با امکان استقرار سریع در کوتاه‌ترین زمان ممکن در سراسر جهان استوار است.

این نیرو حول محور یکی از تیپ‌های لشکر هشتاد و دوم هوابرد فعالیت می‌کند و از دارایی‌های نیروی هوایی آمریکا مانند یگان‌های ترابری هوایی و امکان‌بخشی بهره می‌گیرد.

توانایی لشکر هشتاد و دوم هوابرد در انجام عملیات سریع بسیار منحصربه‌فرد است، چرا که تنها لشکر ارتش به شمار می‌رود که ظرف ۱۸ ساعت توانایی تصرف مشترک (جِی‌اف‌ای) هوابرد در سراسر جهان را دارد.

نیروی پاسخ فوری مأموریت ساده‌ای دارد: اینکه در رویدادهای پیش‌بینی‌نشده اولین نیروی متداولی باشد که در میدان حضور می‌یابد.

این نیرو اخیراً به دلیل خطراتی که متوجه نیروهای آمریکا بود به خاور‌میانه اعزام شد و در راستای تدابیر بازدارانهٔ ناتو در شرق اروپا مأموریت‌های تقویت‌کننده انجام داد.

ساختارهای استقرار سریع همچنان برای توانایی ارتش در پاسخ‌دهی به بحران‌های نوظهور ضروری است.

تجربهٔ عملیاتی در سپاه هجدهم هوابرد، همان سپاهی که لشکر هشتاد و دوم هوابرد را دربردارد، به شکل‌گیری قالب کنونی ارتش برای استقرار سریع کمک کرد.

قرارگاه این سپاه به فرماندهی سپهبد کارل استاینر در عملیات هدف مشروع (۱۳۶۸) نام گروه ضربت مشترک جنوب را به خود گرفت و ستاد فرماندهی جنوب ایالات متحده به میامی منتقل شد.

شش ماه بعد، در پی تجاوز عراق به کویت، این سپاه و لشکر هشتاد و دوم هوابرد فوراً برای شرکت در عملیات سپر صحرا به عربستان سعودی اعزام شدند.

این سپاه با انجام هماهنگی لازم برای ورود سربازان یورش هوایی و سنگین، ثابت کرد که مدل پاسخ سریع می‌تواند به تجمع سریع نیروها منجر شود.

اعمال قدرت

امروزه لشکر هجدهم هوابرد نقش بدنهٔ اصلی استقرار سریع ارتش را بر عهده دارد و در فورت برگ واقع در کارولینای شمالی واقع شده است.

آرایش‌های اصلی آن شامل لشکر هشتاد و دوم هوابرد، لشکر یکصد و یکم هوابرد (یورش هوایی)، لشکر دهم کوهستان و لشکر سوم پیاده‌نظام است.

این آرایش‌ها در کنار هم با پایبندی به اصول استوار بر استقرار و اعمال قدرت‌ سریع، از چارچوب قدرت‌افکنی ارتش پشتیبانی می‌کنند.

این آرایش‌ها همچنین با ترکیب اجزای آمادهٔ خدمت و احتیاطی، آمادگی کامل نیروهای خود را حفظ می‌کنند.

یگان‌های هوابرد عنصر تعیین‌کنندهٔ این لشکرند و با برخورداری از توانایی نفوذ هوابرد دقیق، ترابری هوایی تجهیزات و تأمین مجدد سریع هوایی-زمینی، قادرند پرسنل و تجهیزات مورد نیاز را در شرایط دشوار مستقر کنند.