یو‌اس‌اس جورج اچ. دابلیو. بوش (سی‌وی‌ان-۷۷) دهمین و آخرین ناو هواپیمابر هسته‌ای کلاس نیمیتز است که به افتخار چهل‌ویکمین رئیس‌جمهوری ایالات متحده نام‌گذاری شده است.

این ناو که روز ۲۱ دی‌ماه ۱۳۸۷ به خدمت گرفته شد، نمایانگر اوج طراحی ناوهای هواپیمابر کلاس نیمیتز به شمار می‌رود و در آن از نوآوری‌های پیشرفته‌ای استفاده شده است.

طول این ناو ۱٫۰۹۲ فوت (حدود ۳۳۳ متر)، مساحت عرشه پرواز آن ۴.۵ ایکر (حدود ۱۸ هزار متر مربع) و عرض آن ۲۵۷ فوت (حدود ۷۸ متر) است.

این کشتی با حدود ۱۰۰٫۰۰۰ تن وزن، دو رآکتور هسته‌ای وستینگ‌هاوس اِی۴دابلیو دارد که چهار پروانه را به حرکت درمی‌آورند و امکان دستیابی به سرعتی بیش از ۳۰ گره دریایی را فراهم می‌کنند.

ناو یو‌اس‌اس جورج اچ. دابلیو. بوش با پشتیبانی از بالغ بر ۸۵ فروند هواگرد، میزبان ۳٫۲۰۰ خدمه و ۲٫۴۸۰ پرسنل واحد هواگرد است و در مجموع نزدیک به ۵٫۷۰۰ ملوان و تفنگدار دریایی روی عرشه آن حضور دارند.

منجنیق‌های بخار و بالابرهای پرسرعت آن امکان استقرار سریع و کارآمد هواپیماها را فراهم می‌کنند.

گروه ضربت ناو هواپیمابر ۱۰: در حال آمادگی برای استقرار

ناو یو‌اس‌اس جورج اچ. دابلیو. بوش در کنار گروه ضربت ناو هواپیمابر ۱۰ (سی‌اس‌جی-۱۰) برای کسب آمادگی عملیاتی، فعالانه در حال انجام تمرین‌های لازم است.

این گروه ضربت پس از ترک پایگاه دریایی نورفک در ۲۳ دی‌ماه ۱۴۰۴، عملیات «دماغه‌های ویرجینیا» را انجام داد و در بهمن ۱۴۰۴ نیز تمرین‌های دریانوردی گروهی را آغاز کرد.

این رزمایش‌ها شامل دفاع هوایی، عبور از تنگه‌ها و سوخت‌گیری مجدد بود و از زمان پایان سرویس و نگهداری در آبان ۱۴۰۳ نخستین عملیات کامل این گروه ضربت به‌شمار می‌رود.

این رزمایش‌های هماهنگ به منظور اطمینان از توانایی گروه ضربت ناو هواپیمابر ۱۰ در اجرای مأموریت‌های پیچیده در استقرارهای پیشِ رو بسیار حیاتی است.

عملیات خودکفا و توان رزمی

ناو یو‌اس‌اس جورج اچ. دابلیو. بوش به‌عنوان یک پایگاه هوایی متحرک و خودکفا عمل می‌کند و قادر است مدتی طولانی بدون پشتیبانی خارجی به‌طور مستقل عملیات انجام دهد.

پیشران هسته‌ای ناو به آن بُردی تقریباً نامحدود می‌دهد و تأسیسات تقطیر آب داخل ناو روزانه بیش از ۴۰۰٫۰۰۰ گالن (حدود ۱.۵ میلیون لیتر) آب شیرین برای مصرف خدمه و سامانه‌های کشتی تولید می‌کند.

بخش تدارکات این ناو با مدیریت پشتیبانی لجستیکی برای حدود ۶٫۰۰۰ پرسنل، روزانه حدود ۱۸٫۰۰۰ وعده غذایی ارائه می‌کند.

سی‌وی‌ان-۷۷ با بیش از ۳ میلیون گالن (حدود ۱.۱۳ میلیون لیتر) سوخت جت جِی‌پی-۵ و ظرفیت عظیم ذخیره‌سازی مهمات، برای انجام عملیات‌های طولانی‌مدت و پشتیبانی از گروه ضربت خود مجهز شده است.

این ناو هواپیمابر در زمان نبرد می‌تواند روزانه بیش از ۲۴۰ سورتی پرواز انجام دهد، که در هر سورتی امکان به‌کارگیری مهمات دقیق علیه چندین هدف فراهم می‌شود.

طی یک روز عملیات با استفاده از توان تهاجمی پیشرفتهٔ واحد هواگرد این ناو، می‌توان تا ۴۸۰ هدف را مورد حمله قرار داد.

سامانه‌های پدافندی این ناو عبارتند از موشک‌های سی اسپارو، موشک‌های رولینگ ایرفریم، سامانه تسلیحاتی نزدیک فلانکس سی‌آی‌دبلیو‌اس و تیربارهای ام‌کی-۳۸، که در برابر تهدیدهای هوایی و سطحی حفاظت لایه‌ای فراهم می‌کنند.

واکنش سریع و میراث عملیاتی

ناو سی‌وی‌ان-۷۷ آمادگی آن را دارد که ظرف ۲۴ ساعت از بندر به عملیات رزمی گذار کند و به این ترتیب امکان قدرت‌افکنی را فراهم آورد.

از دستاوردهای شاخص این ناو می‌توان به آغاز حملات نیروی دریایی آمریکا در جریان عملیات عزم راسخ در سال ۱۳۹۳ و میزبانی نخستین پرتاب هواپیمای بدون سرنشین ایکس-۴۷بی در سال ۱۳۹۲ اشاره کرد.

پیش از آنکه ناوهای نسل جدید کلاس جرالد آر. فورد مورد توجه قرار بگیرند، ناو یو‌اس‌اس جورج اچ. دابلیو. بوش به‌عنوان آخرین ناو هواپیمابر کلاس نیمیتز نماد اوج طراحی ناوهای هواپیمابر متعارف بوده است.