سامانهٔ ضد ارتباطی مدولندز نمایانگر آخرین تکامل توانمندی‌های جنگ الکترونیک زمینی نیروی فضایی ایالات متحدهٔ آمریکاست.

این سامانه برای مقابله با ارتباطات ماهواره‌ای دشمنان بدون انهدام فیزیکی دارایی‌های فضایی طراحی شده است.

پس از سال‌ها بهسازی فنی ناشی از اتکای روزافزون نظامی به ماهواره‌ها، مدولندز جایگزین بلوک ۱۰/۲ سامانهٔ ضد ارتباطی (سی‌سی‌اس بلوک ۱۰/۲) شده است.

تنش‌های روزافزون در قلمرو فضایی نیز باعث تسریع توسعه و پیاده‌سازی این سامانه شد.

نسخهٔ اولیهٔ سامانهٔ ضد ارتباطی در سال ۱۳۸۳ به کار گرفته شد و برای نیروهای ایالات متحده روش برگشت‌پذیری جهت اخلال در ارتباطات ماهواره‌ای دشمنان فراهم آورد.

در این سامانه، به‌جای حملهٔ مستقیم به ماهواره‌ها از تکنیک‌های جنگ الکترونیک برای تداخل در ارتباط بین ماهواره‌ها و کاربران زمینی استفاده می‌شود.

در این رویکرد، ضمن پیشگیری از ایجاد زبالهٔ مداری در اثر استفاده از سلاح‌های جنبشی ضد ماهواره، دسترسی دشمنان به ارتباطات ماهواره‌ای موقتاً قطع می‌شود.

نیروی فضایی ایالات متحده سی‌سی‌اس بلوک ۱۰/۲ را در اسفندماه ۱۳۹۸ به عنوان نخستین پلتفرم علنی کنترل فضایی به کار گرفت.

در بلوک ۱۰/۲، ضمن پشتیبانی از نیروهای مستقر با تجهیزات قابل حمل، از فناوری‌های به‌روز، توانمندی‌های مأموریتی گسترده‌تر و کارآیی عملیاتی بهبودیافته استفاده شد.

افزایش تحرک‌پذیری و خودکارسازی

با وجود آن بهسازی‌ها، سی‌سی‌اس بلوک ۱۰/۲ همچنان در زمینهٔ استقرار، خودکارسازی و انعطاف عملیاتی در میدان‌های متعدد دارای محدودیت بود.

بنابراین برای اینکه توانمندی چابک‌تر و سازگارتری در زمینهٔ جنگ الکترونیک برای فرماندهان جنگی فراهم شود، نیروی فضایی مدولندز را به وجود آورد.

به گفتهٔ نیروی فضایی، در اردیبهشت ۱۴۰۴، مدولندز پس از اثبات آمادگی عملیاتی طی آزمایش‌های فراوان، برای پیاده‌سازی به تأیید رسید.

از مهم‌ترین بهسازی‌های این سامانه می‌توان به طراحی کوچک‌تر و سبک‌تر آن اشاره کرد که امکان انتقال هوایی یا زمینی سریع‌تر را فراهم می‌آورد.

ردپای کمتر آن نیز به کاربران امکان می‌دهد در نقاطی که قبلاً برای مدل‌های پیشین سی‌سی‌اس کمتر مناسب بود توانمندی‌های جنگ الکترونیک مستقر کنند.

در سامانهٔ ارتقایافته از خودکارسازی بیشتر و همچنین توانمندی‌های کار از راه دور بهره گرفته شده است که باعث بهبود پاسخگویی و کارآیی عملیاتی می‌شود.

در مدولندز از معماری نرم‌افزاری باز استفاده شده است که باعث سادگی موارد ارتقای آتی همگام با تکامل نیازمندی‌های عملیاتی می‌شود.

همچنین، به گفتهٔ نیروی فضایی هر کاربر می‌تواند حدود ۳۰۰ درصد مأموریت‌های هم‌زمان بیشتری را از نقاط جغرافیایی دورافتاده مدیریت کند.

به لطف این معماری، ضمن کاهش نیاز به نیروی انسانی در عملیات‌های جنگ الکترونیک، سرعت بهسازی‌های نرم‌افزاری نیز افزایش می‌یابد.

گسترش توانمندی‌های عملیاتی

طبق اطلاعاتی که در دسترس عموم قرار دارد، این سامانه می‌تواند در عملیات‌های نظامی در ارسال، دریافت و ارتباطات ماهواره‌ای و داده‌های انتقالی تداخل ایجاد کند.

از آنجا که این تأثیرات جنگ الکترونیک برگشت‌پذیر است، فرماندهان از گزینه‌های منعطفی در زمینهٔ پاسخ بهره‌مند می‌شوند که با توجه به الزامات عملیاتی قابل تغییر است.

به دلیل اهمیت نظامی راهبردی این سامانه، بخش زیادی از عملکرد فنی آن همچنان جزء اطلاعات طبقه‌بندی‌شده است.

نیروی فضایی در نظر دارد ضمن جایگزینی مدل‌های قبلی سامانهٔ ضد ارتباطی با ۳۲ سامانهٔ تولیدی، ناوگان مدولندز را به میزان چشمگیری گسترش بدهد.

با افزایش روزافزون وابستگی عملیات‌های نظامی به توانمندی‌های فضایی، انتظار می‌رود مدولندز باعث تقویت آمادگی جهانی ایالات متحده در زمینهٔ جنگ الکترونیک شود.