گروه ضربت ناو هواپیمابر ۱۰ نیروی سطحی مهیبی در اختیار دارد که حول محور ناوشکن‌های مجهز به موشک هدایت‌شوندهٔ کلاس آرلی برک ایجاد شده است.

این کشتی‌ها که زیرمجموعهٔ اسکادران ناوشکن ۲۲ هستند توانمندی‌های چندمأموریتی‌ای فراهم می‌آورند که در عملیات‌های ناو هواپیمابر نقشی محوری دارد.

تا بهمن ۱۴۰۴، ناوشکن‌های متعلق به این گروه شامل یواس‌اس گونزالس (دی‌دی‌جی-۶۶)، یواس‌اس راس (دی‌دی‌جی-۷۱)، یواس‌اس دونالد کوک (دی‌دی‌جی-۷۵) و یواس‌اس میسن (دی‌دی‌جی-۸۷) است.

این کشتی‌ها در کنار ناو هواپیمابر یو‌اس‌اس جورج اچ. دابلیو. بوش فعالیت می‌کنند و آرایش دریایی یکپارچه‌ای را تشکیل می‌دهند.

ناوشکن‌های آرلی برک، هستهٔ نیروی سطحی را تشکیل می‌دهند

این چهار ناوشکن نمایندهٔ هر دو مدل فلایت ۱ و فلایت ۲اِی از کلاس آرلی برک هستند.

کشتی‌های فلایت ۱ شامل یو‌اس‌اس گنزالس و یو‌اس‌اس راس است که هر کدام وزنی برابر با ۸٫۳۰۰ تن جابه‌جا می‌کنند و ۵۰۵ فوت طول دارند.

کشتی‌های فلایت ۲اِی یواس‌اس دونالد کوک و یواس‌اس میسن هستند که وزنی برابر با ۹٫۲۰۰ تن جابه‌جا می‌کنند و ۵۰۹ فوت طول دارند.

خدمهٔ هر ناوشکن حدود ۳۰۰ ملوان و افسر را دربرمی‌گیرد و می‌تواند به صورت مستقل یا زیرمجموعهٔ گروه ضربت یکپارچه عمل کند.

هر چهار ناوشکن مجهز به سامانهٔ رزمی ایجیس و رادار آرایهٔ فازی اِی‌ان/اس‌پی‌وای-۱دی است.

این سامانه امکان شناسایی، ردگیری و خنثی‌سازی هواپیماها و موشک‌های کروز را در بردهای طولانی فراهم می‌آورد.

کشتی‌هایی که از توانمندی دفاع در برابر موشک‌های بالستیک برخوردارند می‌توانند موشک‌های بالستیک کوتاه‌برد تا میان‌برد را با استفاده از رهگیرهای اس‌ام-۳ خنثی کنند.

در نقش ضدزیردریایی، ناوشکن‌ها از سونار نصب‌شده روی بدنهٔ کشتی و سامانه‌های آرایهٔ یدک‌کش برای موقعیت‌یابی تهدیدهای زیردریایی بهره می‌گیرند.

روی عرشهٔ کشتی‌های فلایت ۲اِی بالگردهای سی‌هاوک ام‌اچ-۶۰آر مستقر شده‌اند که برای مأموریت‌های طولانی ضدزیردریایی و جنگ سطحی به کار می‌روند.

توانمندی‌های جنگ سطحی آن موشک‌های ضدکشتی هارپون برای درگیر شدن با کشتی‌های دشمن و تیربار پنج‌اینچی ام‌کی-۴۵ برای مأموریت‌های پشتیبانی با آتش سطحی دریایی را شامل می‌شود.

این تیربار از مأموریت‌های آتش سطحی دریایی پشتیبانی می‌کند و می‌تواند تا ۲۰ گلوله در دقیقه شلیک کند.

گسترش دامنهٔ نبرد با سامانهٔ پرتاب عمودی

هر ناوشکن سامانهٔ پرتاب عمودی ام‌کی-۴۱ بر عرشهٔ خود دارد، که امکان به‌کارگیری سریع چندین نوع موشک را در مأموریت‌های مختلف فراهم می‌آورد.

کشتی‌های فلایت ۱ از ۹۰ سلول پرتاب برخوردارند و مدل‌های فلایت ۲اِی ۹۶ سلول حمل می‌کنند.

این سامانه برای مقابله با هواپیماها، موشک‌های کروز و تهدیدهای بالستیک، از امکان به‌کارگیری موشک‌های استاندارد شامل مدل‌های اس‌ام-۲، اس‌ام-۳ و اس‌ام-۶ برخوردار است.

موشک‌های کروز حملهٔ زمینی تاماهاوک تا بردی فراتر از ۱٫۰۰۰ مایل توانمندی انجام حملات دقیق علیه اهداف زمینی را فراهم می‌آورند.

راکت‌های پرتاب عمودی ضدزیردریایی آر‌یو‌ام-۱۳۹ امکان درگیری از راه دور با اهداف زیردریایی دوربرد را ضمن کاهش خطر برای کشتی میزبان فراهم می‌آورند.

دیگر سامانه‌های دفاعی این کشتی شامل دو سکوی سامانهٔ تسلیحاتی نزدیک فالانکس است که امکان آخرین فرصت دفاع نهایی در برابر موشک‌ها و هواپیماهای ورودی را فراهم می‌کنند.

لوله‌های سه‌گانهٔ ام‌کی-۳۲ نیز برای پرتاب اژدرهای سبک‌وزن ام‌کی-۴۶ یا ام‌کی-۵۴ نصب شده‌اند، که امکان درگیری نزدیک‌برد با زیردریایی‌ها و انجام عملیات‌های دفاع از خود را فراهم می‌آورند.

کشتی‌های فلایت ۲اِی دارای آشیانهٔ دوگانه برای بالگرد است که از دو بالگرد سی‌هاوک ام‌اچ-۶۰آر مسلح به موشک‌های هل‌فایر و اژدرهای ام‌کی-۵۴ پشتیبانی می‌کنند.

در رزمایش دریانوردی گروهی بهمن ۱۴۰۴، ناوشکن‌ها به طور کامل با یواس‌اس جورج اچ. دابلیو. بوش یکپارچه شدند.

این رزمایش شامل تمرین‌های هماهنگ پدافند هوایی، مانورهای عبور از تنگه و عملیات‌های سوخت‌رسانی در حرکت بود.

در این آموزش‌ها پس از تکمیل الزامات تمرین یگان آموزش ترکیبی، آمادگی پیش از اعزام تأیید شد.

ناوشکن‌های گروه ضربت ناو هواپیمابر ۱۰ در کنار یکدیگر توانمندی دفاع چندلایه، دامنهٔ آفندی و انعطاف عملیاتی را در پهنهٔ آبهای جهانی فراهم می‌کنند.