سامانهٔ توانمندی میان‌برد (ام‌آرسی) ارتش ایالات متحده، معروف به «تایفون»، نمایانگر تحولی محوری در راهبرد آن برای نوین‌سازی آتش دقیق دوربرد است.

این سامانه از اجزای سبد نوین‌سازی ارتش و پرکنندهٔ شکافی حیاتی در برد بین موشک حملهٔ دقیق و موشک آتش راهبردی دوربرد است.

این سامانه با تأمین نیرویی چندمنظوره و مستقر بر زمین، از توانایی خنثی کردن تهدیدهای امنیتی پیچیده و بسیار پیشرفته در منطقه برخوردار است.

سامانهٔ تایفون در اصل یک موشک‌انداز سیار و مستقر بر زمین است که برای شلیک دو مورد از مهمات اصلی نیروی دریایی آمریکا طراحی شده است.

این دو عبارتند از موشک استاندارد ۶ (اس‌ام-۶) و موشک کروز تاماهاوک، که دومی ۲٫۴۰۰ کیلومتر برد دارد.

ارتش آمریکا با بهره‌گیری از سلاح‌های دریایی موجود و آزموده، به توسعه و پیاده‌سازی سریع دست یافت و این موشک‌های مستقر در دریا را در قالبی زمینی یکپارچه کرد.

این سامانه در یک پرتابگر محفظه‌ای نصب‌شده روی تریلر قرار گرفته و با کامیون تاکتیکی سنگین استاندارد قابل یدک‌کشی است.

در این طراحی، تحرک‌پذیری و بقا در اولویت قرار گرفته است، که امکان استقرار سریع یگان‌ها، برپایی جایگاه آتش و جابه‌جایی برای گریز از شناسایی را در اختیار ارتش می‌گذارد.

تاریخچهٔ توسعه و اهمیت راهبردی

در پاسخ به انقضای پیمان نیروهای هسته‌ای فوق‌میان‌برد (آی‌ان‌اف) در ۱۱ مرداد ۱۳۹۸، توسعهٔ سامانهٔ تایفون سرعت گرفت.

با ارزیابی مجدد ارتش در موضع بازداری زمینی خود، نیاز مبرمی برای استقرار سامانه‌ای که قادر به عملیات در محیط‌های پرتنش باشد شناسایی شد.

تایفون پاسخ این چالش بود، چرا که راهکاری مقرون‌به‌صرفه با بهره‌گیری از لجستیک و زنجیره‌های تأمین موجود برای فرماندهان جنگی فراهم می‌آورد.

این سامانه، پلتفرمی منعطف و سیار در اختیار ارتش می‌گذارد تا بتواند بدون اتکای محض بر نیروی دریایی یا نیروی هوایی، دست به حملات دقیق و عملیات‌های بازداری دریایی بزند.

این سامانه، با امکان تغییر وضعیت بین حالت سطح‌به‌هوا، سطح‌به‌سطح و ضدکشتی، به یک دارایی چندحوزه‌ای تبدیل شده است و نقشی حیاتی برای محیط‌های عملیاتی نوین دارد که در آن انعطاف‌پذیری از اهمیت فراوان برخوردار است.

همچنین، این سامانه تقویت‌کنندهٔ این استدلال ارتش است که سزاوار نقشی محوری در درگیری‌های آینده است.

اهمیت در رزمایش‌های نوین

استقرار سامانهٔ موشکی تایفون در ژاپن تا دهم تیرماه نشان‌دهندهٔ تلاشی راهبردی در مقابله با جسارت‌های نظامی منطقه‌ای از طریق رزمایش‌های دفاعی مشترک است.

این سامانهٔ زمینی با تقویت توانمندی‌های متحدان در تمرین‌های مشترک، موضع دفاعی آنها را در برابر چالش‌های امنیتی رو به تحول در سراسر منطقهٔ اقیانوس آرام ارتقا می‌دهد.

به‌کارگیری سامانهٔ سیار تایفون مؤید توانایی ارتش در اعمال قدرت و حفظ بازدارندگی مؤثر در میدان‌های پیچیده و حیاتی است.

این رزمایش‌ها ثابت می‌کند که سامانهٔ تایفون یک دارایی قابل استقرار است که از طریق یکپارچگی با ستادهای فرماندهی متحدان، بازدارندگی پیوسته، سیار و مرگباری در منطقه فراهم می‌کند.