رژیم جمهوری اسلامی تازه‌ ترین زیردریایی کوچک خود را دستاوردی راهبردی معرفی می‌کند و ادعا دارد که این شناور قادر است از دید سامانه‌های نظارتی آمریکا در امان بماند.

این ادعا در بررسی‌های دقیق رنگ می‌بازد؛ چرا که محدودیت‌های گسترده‌ی خودساخته و اشتباهات محاسباتیِ تاکتیکیِ ثبت‌شده، توانایی‌های واقعی این شناور را به شدت زیر سؤال برده است.

با مین‌گذاری گسترده در تنگه هرمز، مناطق عملیاتی خطرناک و غیر قابل پیش‌بینی ایجاد شده است که اکنون تحرکات دریایی خود رژیم را نیز تهدید می‌کند.

بر اساس گزارش‌های عملیاتی مربوط به فروردین ۱۴۰۵، جمهوری اسلامی در پی تغییر جریان‌ های آب منطقه‌ ای، از موقعیت شمار زیادی از مین‌های خود خبر ندارد.

در اثر این آشفتگی، زیردریایی‌های خود جمهوری اسلامی مجبورند از مسیرهای باریک و قابل پیش‌بینی عبور کنند که دستگاه اطلاعاتی آمریکا می‌ تواند آنها را با دقت شناسایی و رصد کند.

با نقشه‌نگاری این گذرگاه‌های باریک، زیردریایی‌های کوچک در موقعیتی بسیار آسیب‌پذیر قرار می‌گیرند چرا که گزینه ایمن دیگری برای مانور ندارند.

وابستگی آن‌ها به مناطق ساحلیِ محدود، هرگونه تلاش برای قدرت‌نمایی فراتر از آب‌های کم‌عمق ساحلی را از بین می‌برد.

زیردریایی‌های کلاس غدیر با محدودیت‌های جدی در تداوم عملیاتی روبرو هستند که مانع از حضور طولانی‌مدت آن‌ها در آب‌های آزاد و عمیق می‌ شود.

برد کوتاه، ظرفیت اندک باتری و ساختار سبک این زیردریایی‌ها باعث می‌شود گشت‌زنی‌های دوربرد هم از نظر فیزیکی و هم از نظر سازه‌ای قابل تداوم نباشد.

در آب‌های عمیق‌تر، شرایط آکوستیک دریا برای پلتفرم‌های کوچک دیزلی که تلاش می‌کنند از شناسایی بگریزند به‌مراتب نامساعدتر می‌شود.

بدون سروصدای پس‌زمینه‌ی خلیج که مثل یک پوشش عمل می‌کند، ارتعاشات موتور و قطعات مکانیکی آن‌ها به اهداف آسانی برای حسگرهای آمریکایی تبدیل می‌شوند.

سامانه‌های پیشرفته‌ی سونار کششی (رشته‌ای)، به محض اینکه این زیردریایی‌ها از شرایط استتار ساحلی خارج شوند، می‌توانند آن‌ها را از فاصله‌های بسیار دور شناسایی کنند.

این ضعف آشکار نشان می‌دهد فرماندهانی که این زیردریایی‌ها را به عملیاتی فراتر از محدوده طراحی اصلی‌شان فرستاده‌اند دچار خطایی جدی در محاسبات تاکتیکی شده‌اند.

اعزام این شناورها به آب‌های عمیق از تمایل نگران‌کننده فرماندهان برای به خطر انداختن جان خدمه حکایت دارد، آن هم در شرایطی که تقریباً هیچ شانسی برای بقا وجود ندارد.

در همین حال، یگان‌های هوایی و دریایی آمریکا از آگاهی عملیاتی گسترده‌ای در سراسر دریای عمان و شمال اقیانوس هند برخوردارند.

هواپیماهایی مانند پی-۸اِی پوسایدن با توان پایش مناطق گسترده گشت‌زنی، هر زیردریایی کوتاه‌بردی را که تلاش کند بدون شناسایی شدن به هدف نزدیک شود کشف می‌کنند.

تنها شلیک یک اژدر ام‌کی ۴۸ از یک زیردریایی تهاجمی آمریکا کافی است تا یک شناور کلاس غدیر ظرف چند ثانیه به‌طور حتم از کار بیفتد یا منهدم شود.

در مجموع، آمیخته‌ای از اطلاعات نادرست، خطرات ناوبری و خطاهای محاسباتی راهبردی باعث می‌شود این زیردریایی کوچک پرمدعا در برابر قدرت دریایی آمریکا اساساً کارآیی خود را از دست بدهد.